Op de vlucht
Kreeg Abram uit Genesis 12 de roeping om op reis te gaan zijn kleinzoon Jacob gaat uit zichzelf op reis.Of liever gezegd op de vlucht voor zijn eigen broer lezen we in hoofdstuk 28.De onderlinge liefde was ver te zoeken en er was op dat moment maar een mogelijkheid om meer moeilijkheden te voorkomen, wegvluchten.Op de vluchtgaan voor iets of iemand kan vele oorzaken hebben.Waar we ook heengaan of om welke reden dan ook God is erbij.Jacob krijgt het zwaar te verduren onderweg.Maar dan maakt de Heere zich aan Jacob bekend en gaf hem deze belofte:"En zie, Ik ben met u, en Ik zal u behoeden overal, waarheen gij trekken zult".In het leven van Jacob waren er nog veel teleurstellingen en moeilijkheden maar uiteindelijk keerde hij weer terug naar zijn broer.Bij de ontmoeting lezen we in hoofdstuk 33:4 ….en zij weenden.
Dank U wel Vader in de hemel dat U altijd bij ons blijft ook al verlaten wij U.U laat ons nooit in de steek weet van onze gedachten en daden.Vader wij bidden U leer ons lief te hebben die wij niet lief hebben.Zegen ons maar ook de voor ons onbekende mens.Uit genade alleen om Jezus wil. Amen.
Grüß GottGerda
Laat de kinderen tot Mij komen.De volgende dag begon goed. Op de wc ontdekte ik dat ik blaasontsteking had. Ik schrok en zag mijn reis in duigen vallen. Voor vrouwen is het de gewoonste zaak van de wereld als op de wc het bloed eruit loopt, maar voor een man is het toch een vreemde gewaarwording. Ik kende ook maar 1 oplossing. Handjes vouwen, oogjes dicht en… ik heb er geen last meer van gehad tot nu toe. We hebben die ochtend een aantal scholingsprojecten bezocht en ‘s middags hadden we vrij.Dinsdags hebben we 2 dorpjes bezocht waar de hulp nog niet langs gekomen was. Het is fascinerend om te zien hoe deze mensen hun huizen bouwen. Gewoon stenen maken van onder andere paardenmest en stro, laten drogen in de zon en ze dan gewoon op de zandgrond op elkaar stapelen. Door de regen moeten ze dan wel iedere 2 jaar een nieuw huis bouwen, omdat het oude wegspoelt door de regen. Hmmm… waar heb ik dat eerder gehoord.
Een dwaas man bouwde zijn huis.Nu legt Imre, de evangelist, een fundament aan voor ieder huis, zodat het niet wegspoelt in de regen. Het resultaat konden we bekijken in een dorpje dat bijna helemaal vernieuwd is.
Wat is het nummer van je Davidsster?Ik vond de evangelist af en toe hard optreden, maar ja… Iedereen snapt dat als je meer kinderen hebt, je ook meer te eten krijgt. Maar probeer maar eens uit te leggen, waarom jij met 2 kinderen, 1 brood minder krijgt dan je buurman met 3 kinderen. Hmm, tsja en zo langs de kant van de weg lijkt het ook een beetje op aapjes kijken.
De rijke man en de arme Lazarus.En terwijl de mensen dolgelukkig met hun voedselpakket in de huizen verdwijnen, zitten wij in de bus te vitten op de tucjes, omdat we liever speculaas hebben. Nee hoor er werd niet zoveel gegeten in de bus. De deelnemers waren teveel onder de indruk van de ellende die ze gezien hadden. Lichamelijke ellende bij de zigeuners of juist geestelijke bij zichzelf? Hoe gaat dat ook al weer over die kameel en het oog van de naald?
Hoe oud ben jij?’s Avonds gaan we weer naar een kerkdienst om ons op te vrolijken.
naast de bakkerijNa het inladen van het brood rijden we naar Galospetreu, een langgerekt dorpje van 12 ‘vrijstaande villa’s', waar Imre 2 weken geleden voor het eerst kennis heeft gemaakt. Als de mensen de bus van Imre zien, komen ze direct naar ons toe. Imre toont ons een van de ‘villa’s', waar we ook binnen mogen kijken. Sommigen van de groep schieten meteen vol. Als fervent amateur fotograaf, schieten mijn gedachten naar de ‘World Press Photo’. De hoogste prijs voor fotojournalisten, die je allen kunt winnen als je de ellendigste mensen op aarde op een plaatje vastlegt. U kent ze misschien wel: ‘dat meisje dat in een bus wegrijd en door de achterruit kijkt’ of ‘die jongen die in oorlogsgebied kolen raapt om warm te blijven’. Echt fris ruikt het hier niet. De mensen doen hun behoefte bij de voordeur. Nou ja niet altijd. Gewoon als je moet, zak je door je knieën. Dat schepje uit de Thora was nog niet zo’n slecht idee van God.
Mama!Wat eten we?
van buiten
het interieur
Eet smakelijk!
…….We rijden door naar Adoni, waar ik door een man verwelkomt wordt met Gods zegen. Het blijkt een Hongaar te zijn, die alles opgegeven heeft om met zijn grote liefde, een zigeunervrouw, te kunnen trouwen. Tsja…oké, kan ook, hoeft niet, maar kan wel. Vol trots laat hij zijn huis zin. Het is ongeveer 2 bij 2,5 meter. Net zo groot als mijn badkamer. Gelukkig ben ik een van de kleinste van het gezelschap en daarom in staat door het kleine deurtje naar binnen te gaan. Binnen kruipt een bepaalde lucht mijn neus binnen, die mij doet besluiten per direct weer naar buiten te gaan.
Potje stoeien?Terug in Hongarije ga ik na het eten en de dagsluiting direct naar bed. Het was een bijzondere dag.
Ik liep door de stad Rhenen terwijl er een groot feestelijk gebeuren aan de gang was.De koningin was jarig en de meeste vierden dit op zijn eigen manier, de meeste buitenshuis omdat het lekker weer was en het echt terrasweer bleek te zijn.Al overdenkend wat deze mensenmassa bewoog om zo massaal er op uit te trekken trof mij het gezicht van een aantal jongeren die er totaal niet gelukkig uitzagen.Op zo’n feestdag wordt er van alles genuttigd, vooral het ‘gerstesap’ bleek veruit favoriet te zijn en dat maakte dat er af en toe nogal behoorlijk werd gelald en men er niet goed uit kwam te zien.’Als de wijn (het bier) in de man zit, zit de wijsheid in de kan’ schoot mij door het hoofd.Dit was waarschijnlijk wat ik zag en me afvroeg waar we nu met z’n allen mee bezig waren.
Ik ben een fantastisch gastheer al zeg ik het zelf. Vandaar ook dat ik mijn hele leven op m’n verjaardag de hulp inroep van m’n moeder en m’n zus. Ik kan geen kaasblokjes snijden en weet niet hoe je chips in een bakje serveert. Ik koop altijd voorgesneden kaas en chips eet ik uit de zak. Maarja dit jaar kwamen ze op de dag zelf, omdat ze niet aanwezig konden zijn op het feestje voor familie en vrienden.HELP! Wie doet nu de catering? Hoe gaat dat spreekwoord ook alweer? Als de nood het hoogst is… Ik ben gezegend met een handig neefje van 11 jaar. Ik ben tegen kinderarbeid hoor, maar hij vond het zelf leuk om tussen de grote mensen te zitten. En ondertussen kon hij mooi helpen. De chips in bakjes doen, bijvullen en niet onbelangrijk: de afwas. Geweldig!Hij is blijven slapen en de volgende dag hebben we de boel de boel gelaten en zijn naar de open dag van de AVR geweest. U weet wel die fabriek die ons huisvuil verbrand. Heel interessant, maar bovenal erg gezellig. Na 2 drukke weken kreeg ik echt een vakantiegevoel. Heerlijk op een parkeerplaats in de stralen van de zon naast de auto iets eten en drinken. Bedankt Boef!
Ik liep pas langs een klein bosje. En tussen de bomen zag ik een grasveldje. Zomaar enkele vierkante meters. Maar het was prachtig. Menig gazon heeft niet zulk mooi gras. Maar dat is niet zo verwonderlijk. Het is tenslotte bij de ander altijd groener.Ik ben gezegend met veel familie, vrienden en kennissen. Maar helaas voor mij hebben zij het veel groener dan ik. Een splinternieuwe auto met sportvelgen, een groot huis met veel slaapkamers, een hoge functie in het bedrijf waar ze werken of, minder materialistisch, een goede gezondheid, een lieve vrouw, kinderen en, soms, dat leuke huisdier wat ik nou ook net zoek.Maar weet u…God compenseert.Een blinde kan een speld horen vallen en een dove kan achter de horizon kijken. Nog voor dat ik kon praten, lag ik reeds op sterven. En…God compenseert. Ik hoef niet meer bang te zijn voor de dood. Niet meer? Sterker, ik ben het nooit geweest. Ik mag genieten van dit leven, zonder zorgen voor mijn toekomst in de eeuwigheid. Ik ga naar de hemel. Omdat ik zo’n toffe peer ben? Haha u moest eens weten. Nee hoor! Maar omdat Jezus speciaal voor mij, voor mijn zonden, naar de aarde is gekomen. Voor mij is Hij de dood in gegaan. En toen Hij opstond deed Hij voor mij de deur open.Wat heeft God voor u gecompenseert?
Zoals eerder gezegd hou ik van oude gebouwen. Zo ga ik weer naar een kasteel. Dit keer geen ruïne. Aan het eind van de ochtend ga ik op pad om 700 jaar oude lucht mijn longen in te zuigen. Heerlijk! Die gedachte alleen al.Bij aankomst moet ik erg nodig naar de wc. Gelukkig hebben ze op de parkeerplaats een toiletgebouw neergezet. Gelukkig. Tsja want dat kende ze vroeger nog niet. Toen hadden ze…brrr. Niet aan denken. Vervolgens loop ik het smalle pad op naar boven. Links van me de vestingsmuur, rechts de muur van het kasteel. Ik ben zo benieuwd. Oh leuk zo’n poortje enne…hûh was da?! Wat is dat voor een gebouw? Die stenen lijken nieuwer dan de huizen in de nieuwbouwwijk bij ons. Even het bordje lezen. Oke het is een hotel. Tsja…eh…leuk. Nou ja maar weer verder lopen. Kijk nou een tribune. En een poster van een schouwspel met echte ridders. Bzzz bzzz oh dat spel is binnen. En dit is dan de …bioscoop?! Nou ja geeft niet, gauw een kaartje kopen voor dat schouwspel. Ik heb nog een half uurtje voordat het begint. Kan ik nog net de toren beklimmen. Hopelijk dit keer geen ijzeren ladders. Nee gelukkig het is een…lift?! Handig. Bovenin de toren zit een restaurant. De tafels bij de ramen zijn bezet, dus ga ik in het midden zitten met het uitzicht op…laat maar. Aan het einde van de choco, het gebak en mijn portemonnee ga ik naar het schouwspel.Echt geweldig. Nee serieus. Ze spelen met echte zwaarden en schilden (na afloop gecontroleerd) en er komt echt vuur aan te pas. Het verhaal gaat over een groep ridders, die tijdens het vieren van de overwinning ruzie krijgen om een vrouw. Een verhaal zo oud als de weg naar Rome. Het loopt goed af hoor.Na afloop ga ik nog even het museum in. Ik krijg een telefoon in m’n handen gedrukt. Ieder attribuut in het museum heeft een nummer en als je dat intoetst krijg je het bijbehorende verhaal. Ik sta stil bij een pijnbank. Afgeronde hoeken, keurig in de lak en – even met m’n hand erover – nee geen splinters. Het lijkt wel een salontafel. Terwijl ik het kasteel weer uitloop kom ik langs een zoveel sterren restaurant. Dicht. En al was het open, daar mag ik natuurlijk nooit in, in dit kloffie. Veel te oud.Op de terugweg rij ik over een niet meer in gebruik zijnde spoorlijn. Snel stoppen. Kijk het onkruid woekert al over de rails en het mos zit er tussen. Even diep ademhalen. Oke het is wel geen 700 jaar, maar zo heb ik vandaag toch nog een beetje oude lucht binnengekregen.
Zo vlak voor het slapen gaan, kijk ik eens rond door m’n kamer. Er staat een bureautje en een stoel, een kast gevuld met kleren, en mooi groot raam zonder krassen of barsten, een lekker zacht bed met een zacht kussen en dekbed en wat loopt die vloerbedekking lekker zacht.Dan ga ik op m’n knieën om te bidden, waarna ik een stukje lees uit m’n Bijbelse dagboek. Het dagboekje verteld mij dat God nu met mij wil wandelen in de chaos van mijn leven. En dan denk ik aan het boek wat ik aan het lezen ben. Het is een boek van Corrie ten Boom. In dat boek schrijft zij over haar leven in het concentratiekamp Ravensbrück aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Hoe anders zag haar ‘slaapkamer’ eruit.Lieve Heere Jezus dank U voor mijn slaapkamer.
Ik ben van nature een behoorlijke bink. Tsja sommige mensen hebben dat nu eenmaal. Van kleinst af aan ben ik nergens bang voor. Ik ben het type dat als ik een bergwandeling maak en ik loop langs de rand van de afgrond, op zo’n punt dat je 1000 meter naar beneden kijkt, dan buig ik nog iets verder over de rand om dat kerkje te kunnen zien dat aan de voet van de berg staat. M’n moeder krijgt er het gebrek van als ze me dat ziet doen.Ik ben net terug van vakantie in Duitsland. En ik hou er wel van om oude gebouwen te bezichtigen. Zo ook nu. Bij het Verkehrsamt (VVV) kreeg ik een folder met de te bezichtigen kastelen en kloosters. Eén van die kastelen bleek in de buurt te zitten. En daar zat een heuse heksenkelder bij. Ik ben niet bang voor heksen, dus ging ik op pad. Bij aankomst bleek het kasteel niet meer dan een ruïne. Slechts de heksenkelder en een uitkijktoren waren nog over. Eerst de toren in. Bij de deur hing een bordje: “betreden op eigen risico”. Pff…betuttelend zeg. Ik hou van risico. In de toren zit een stenen wenteltrap helemaal naar boven. Nou ja meestal dan. Ik liep het eerste stuk fluitend naar boven totdat… Een deel van de trap was weg en vervangen door een metalen ladder. Slik. U moet weten: ik hou niet van ladders en trapjes. Het heeft me jaren gekost voordat ik op een keukentrapje van 3 treden durfde te staan. Ja u lacht nu, maar wist u dat zo’n trapje wiebelt! Deze ladder zat vastgeklonken in het beton van de toren, maar toch. Met knikkende knieën ben ik weer naar buiten gegaan. Moed verzameld. “Doe niet zo kinderachtig joh!” “Misschien helpt het als ik eerst de heksenkelder in ga.” Die kelder viel zwaar tegen. Zo’n prutskelder hebben m’n ouders ook. Weer de toren in. Poging twee. “Naar boven kijken, naar de hemel, daar is het veilig. Niet naar beneden kijken.” Ik breek de ijzeren leuning bijna met m’n blote handen. M’n hartslag schiet over de 200. Hè hè eindelijk boven. Bovenop heb ik een aantal vergezichten gemaakt. Eén hand aan de leuning en de andere aan het fototoestel. Vind u de foto ook zo mooi. Ik wel. Heeeeel moooooi!!Terug naar beneden heb ik de zonnebril opgezet om de diepte onder me niet te hoeven zien. Gewoon ouderwets op de tast de trap af.